HABER · ·BirGün
Müzikte Alaylı ve Okullu Eğitimin Nitelikleri
Müzikte akademik eğitim alan okullu sanatçılar ile usta-çırak ilişkisiyle yetişen alaylı müzisyenler farklı pratik ve teorik yetkinliklere sahiptir.
Müzikte alaylı olmak akademik eğitim almadan, usta-çırak ilişkisi ve kişisel yetilerle yetişmeyi; okullu olmak ise konservatuvarda teorik ve akademik eğitim görmeyi ifade eder. Alaylı ve mektepli kavramları 19. yüzyıl sonlarında Harbiye Mektebi mezunları ile erlikten subaylığa geçenler için Osmanlı ordusunda kullanılmıştır. Osmanlı ordusunda mektepli subayların teoride güçlü pratikte zayıf, alaylıların ise pratikte güçlü teoride zayıf olduğu görülmüştür.
Alaylı müzisyenler duyduklarını doğrudan çalmak durumunda kaldıkları için kulak hafızaları gelişir. Erken yaşta dinleyici karşısına çıkan bu müzisyenler kriz yönetimi, seyirci iletişimi ve sahne karizması gibi pratik tecrübeler edinir. Neşet Ertaş, bağlama çalarken tamamen kendine özgü bir tezene tekniği geliştirmiştir.
Okullu müzisyenler nota bilgisi sayesinde tanımadıkları müzisyenlerle karmaşık eserleri hatasız şekilde icra edebilirler. Armoni, solfej ve müzik tarihi eğitimi alan klasik piyanistler, yapıyı kavrayabildikleri için caz, pop, rock veya elektronik müziğe daha hızlı adapte olabilirler. Yazar da profesyonel müziğe adım attığı dönemde kendini geliştirmek adına Timur Selçuk başta olmak üzere çeşitli hocalardan şan, solfej ve armoni dersleri almıştır.
Bu içerik kamuya açık kaynaklardan otomatik olarak derlendi ve yapay zekâ ile yeniden yazıldı. Hata görürseniz ya da içeriğin kaldırılmasını isterseniz iletişim sayfasından bize yazın.
